Ήλιος - Ρέκλα και καφές

Μόλις τώρα κατάλαβα πόσος καιρός έχει περάσει από το τελευταίο μου post. Σχεδόν ένας μήνας. Γεμάτος από πολύ μα πάρα πολύ δουλειά. Πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια δούλευα σαββατοκύριακα. Κατάφερα έτσι να είναι πτώμα συνέχεια και να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Το ΣΚ που μας πέρασε δεν μπορούσα να ξεκουραστώ και τελικά κατάφερα να μην ξεκουραστώ κιόλας γιατί πρώτον ήθελα να κάνω τα τελευταία ψώνια για τη βαφτιστήρα μου και δεύτερον γιατί ήθελα να τελειώσω με μια εργασία που έπρεπε για το πανεπιστήμιο. Τελικά το μόνο που έκανα ήταν τα ψώνια για τη βαφτιστήρα μου και τίποτε άλλο. Αλλά για να είμαι και απόλυτα ειλικρινής την Κυριακή έκανα κάτι το οποίο κατά καιρούς με ευχαριστεί πολύ. Η ώρα είναι 14:30 και χτυπάει το κινητό "Gia xara Smaroula ti kaneis? Any plans for the afternoon? Wanna go somewhere outside for the sun?" Ναι καλά καταλάβατε ο συνάδελφος kinder έκπληξη ήταν. Να σας πω δεν ήθελα και πολύ να κλείσω τα βιβλία μου και να πάω βόλτα. Οπότε κανονίζουμε να βρεθούμε Κηφισιά και στη συνέχεια για περπάτημα και καφέ στον ήλιο. Οργώσαμε την Κηφισιά και τη μισή Ερυθραία και στη συνέχεια στο πάρκο για καφέ και ρέκλα στην καρέκλα με καφεδάκι. Πραγματικά έλιωσα στον ήλιο χαζεύοντας τα πιτσιρικάκια που έπαιζαν (και τα ζήλευα αφάνταστα για την ανεμελιά τους). Κορόιδεψα και τον Chen που άρπαξε από τον ήλιο και έγινε σαν μπαρμπούνι χωρίς να έχω δει και εγώ τη μούρη μου στον καθρέφτη. Νομίζω πάντως ότι πρέπει συχνότερα να την αράζω στον ήλιο με ηρεμεί αφάνταστα, άσε που γουστάρω ρέκλα στην καρέκλα!!! :-)

Helsinki

Ένα ακόμα ταξίδι στο Ελσίνκι άφησε το χρώμα του στην παλέτα των χρωμάτων-ταξιδιών που έχω κάνει (και μάλιστα για δουλειά), καταγράφοντας μερικές ώρες πτήσεις ακόμα (κάπως έτσι δεν λένε και οι πιλότοι?). Ήταν από τα ταξίδια που δεν με πείραζε να κάνω και μπορώ να πω ότι ήθελα να κάνω. Το Δεκέμβρη όταν και με είχε πιάσει η μεγάλη μου γκρίνια είχα να αντιμετωπίσω διάφορα. Μάλλον και γι αυτό μου έτυχαν διάφορα στραβά. Αυτή τη φορά όμως όλα ήταν διαφορετικά. Ήθελα να πάω, δεν γκρίνιαξα καθόλου και γενικά πέρασα πολύ καλά. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ένα από τα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει. Η μετάβαση στο Ελσίνκι ήταν μέσω Μονάχου και μόλις πάτησα το ποδαράκι μου στο Μόναχο (τουλάχιστον στο αεροδρόμειο) εικόνες, μυρωδιές όλα γνωστα πολύ γνωστά. Ήθελα να ρουφήξω όλες τις στιγμές εκεί. Μπορεί να έκατσα μόνο 8 μήνες στο Μόναχο, όμως αυτή την πόλη θα την αισθάνομαι πάντα σαν κάτι δικό μου, μοναδικό. Η αναμονή για την επόμενη πτήση αρκετά μικρή μόνο μια ώρα και δέκα λεπτά, αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι το αεροπλάνο από Αθήνα έφυγε στην ώρα του και έφτασε μάλιστα και στην ώρα του. Σκέφτηκα ότι δεν με πέιραζε και πολύ γιατί στην επιστροφή θα είχα μπροστά μου 2,5 ολόκληρες ώρες να γευτώ κάθε δευτερόλεπτο που θα έχανα αυτή τη μέρα. Κοίταγα γύρω μου σαν μικρό παιδάκι σε παιδότοπο. Γρήγορα η ώρα πέρασε και το αεροπλάνο για Ελσίνκι ήταν έτοιμο για απογείωση. Κοίταξα για λίγο έξω από το παράθυρο δίνοντας ραντεβού για την επόμενη φορά. Ώρα άφιξης στο αεροδρόμιο Βάντα (σαν τη μάγισσα Βάντα απο τον Sport Billy) του Ελσίνκι 14:55. Το καταπληκτικό της ιστορίας είναι ότι 15:00 είχα και τη βαλίτσα στο χέρι (εγώ και το παιδί που ταξιδεύαμε μαζί). Γρήγορα στην ουρά για ταξί και κατευθείαν στο ξενοδοχείο. Μετά βόλτα να προλάβουμε τις λίγες ώρες ημέρας που απέμεναν, μερικές βιαστικές φωτογραφίες και στη συνέχεια για καφεδάκι στο γνωστό στέκι των Ελλήνων "Bakers". Γιατί εκεί άραγε? Μα γιατί είναι ο μόνος χώρος στο Ελσίνκι που αν κάποιος θέλει να καπνίσει μπορεί να το κάνει άνετα μεσα και να μην χρειαστεί να βάλει το μπουφανάκι του, ή να πάρει μια κουβερτούλα (του μαγαζιού) και να βγεί έξω να ξεχαρμανιάσει. Ένας λόγος που πάω τους Φινλανδούς είναι αυτός!! Προστατεύει και τους μη καπνιστές! Είχε βραδιάσει για τα καλά όταν αποφασίσαμε να πάμε για μαμ-μαμ. Αρκέτά νωρίς για εμάς αλλά αναγκαστικά έπρεπε να πάμε αφού τα περισσότερα (αν όχι όλα) τα μαγαζιά εκεί κλείνουν μέχρι της 11. Το ρολόι-θερμόμετρο δίπλα στο ξενοδοχείο έδειχνε -2 βαθμούς (το επίσημο site για τον καιρό στο Ελσίνκι έλεγε -2, με realfeal -14), αλλά δεν με ένοιαζε καθόλου. Σε λίγες ώρες ξεκίναγε μια εβδομάδα (μεγάλη εβδομάδα για τους καθολικούς) με γεμάτο πρόγραμμα για εμάς. Θέλω να πιστεύω ότι όλα πήγαν καλά, ως πολύ καλά. Η δουλειά που έπρεπε να γίνει έγινε και με το παραπάνω. Είχε φτάσει η Μεγάλη Πέμπτη κατά της 18:00 και έπρεπε να φύγουμε για τα τελευταία ψώνια μιας και γιατί κανείς δεν είχε μείνει στο γραφείο (τώρα που είπα γραφείο, σε επόμενο post θα σας περιγράψω συνθήκες εργασίες, άλλη κουλτούρα, άλλη ποιότητα) και γιατί βέβαια έπρεπε να ετοιμαστούμε αφού το βράδυ θα είχε έξοδο με κάποιους από του Φινλανδούς που συνεργαστήκαμε και έναν Κινέζο (σκέτο kinder έκπληξη όπως είπε και ο kartman, αλλά πολύ χαρισματικό κατά τα άλλα) . Τελικά είναι καταπληκτική εμπειρία να γνωρίζεις άλλες κουλτούρες και άλλους πολιτισμούς. Περισσότερα για όλους και για όλα σε επόμενο post.

Blogo-παίχνιδο 123

... και πιάνω το μπαλάκι που μου πέταξε ο elerran και συνεχίζω το blogo-παίχνιδο.
Κανόνες :

1. Παίρνουμε το κοντινότερο σε μας βιβλιαράκι το οποίο πρέπει να έχει περισσότερες από 123 σελίδες και το ανοίγουμε στη σελίδα 123.
2. Γράφουμε τις περιόδους 6, 7, και 8 (και όπου "περίοδος" η πρόταση από τελεία σε τελεία)
3. Πετάμε το μπαλάκι και σε άλλους να το πιάσουν/κάνουν.

Το κοντινότερο βιβλίο μου ήταν ήταν η "Κβαντομηχανική" του Τραχανά αλλά μάλλον δεν είναι αυτό το ζητούμενο, οπότε διαλέγω το αμέσως κοντινότερο, που είναι "Ο κόσμος της Σοφίας" του Jostein Gaarder. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα για την ιστορία της φιλοσοφίας από την αρχή ως την εξέλιξή της μέχρι σήμερα με ήρωες δύο διαφορετικές κοπέλες και έναν ανώνυμο επιστολογράφο. Και τώρα ακολουθεί το blogo-παίχνιδο.

"Η Σοφία έριξε μια ματιά γύρω της. Το χώμα ήταν μουσκεμένο και δυσκολευόταν να προχωρήσει. Δεν άργησε, όμως, να βρει μια βαρκούλα με τα κουπιά της, μισοτραβηγμένη στη στεριά."

Με τη σειρά μου λοιπόν πετάω και εγώ το γάντι στην couchpotator και στον pxatzis (μπας και θυμηθεί και γράψει στο blog του).

Επιτέλους μια άσπρη μέρα

Χίονι ήθελα και χιόνι έπεσε!! Βέβαια σε ανύποπτο χρόνο είχα πει θέλω ένα μετρο χιόνι, αλλά δεν βαριέσαι έξω από το σπίτι σταμάτησε στο μισό μέτρο. Πολύ καλό ήταν και τόσο!! Το καλύτερο όμως από όλα ήταν η βόλτα μέσα στη χιονοθύελλα της Κυριακής!! Έβγαλα λίγες φωτογραφίες και μερικές από αυτές θα τις μοιραστώ μαζί σας! Join with me.

Bloody Monday

Από την Παρασκευή το μεσημέρι ο internet browser έχει κολλήσει στη σελίδα του meteo, και πιο συγκεκριμένα στη σελίδα του meteo που λέει για τα Βόρεια Προάστεια. Η "όψη" της σελίδας ιδανική για μένα που περιμένω το χιόνι ως μάννα εξ ουρανού μπας και κάτσουμε καμιά μέρα από τη δουλείά. Χιονόπτωση για την Κυριακή και λίγο τη Δευτέρα. Κάνω refresh τη σελίδα κάθε 10 λεπτά και αυτή παραμένει η ίδια!! Εγώ μέσα στην τρελλή χαρά που σκέφτομαι ότι μπορεί να να δω μια "άσπρη μέρα" (μετά από αυτή της προηγούμενης εβδομάδας η οποία όμως δεν ήταν ικανή να μας κρατήσει σπίτι). Το Σαββατο έχω μάθημα και σκέφτομαι ότι την ώρα που θα γυρίζω σπίτι θα δω τις πρώτες νιφάδες να πέφτουν. Έτσι λοιπόν μπαίνω στο τρένο και κάθε στάση που πλησιάζω στην Κηφισιά αισθάνομαι τη χιονοθύελλα να πλησιάζει!!! Φτάνω Κηφισιά και το μόνο που ρίχνει είναι χιονόνερο. Λέω δεν βαριέσαι μέχρι το βράδυ θα ρίξει κάτι δεν μπορεί. Πρώτη δουλειά με το που μπαίνω στο σπίτι είναι να δω τι λέει το meteo για τον καιρό. "Τέλεια, σκέφτομαι χιονόπτωση Κυριακή και Δευτέρα. Δεν μπορεί κάποια μέρα θα κάτσουμε." Δεν υποψιάζομαι όμως τίποτα παρότι άκουσα και τον καιρό στην TV που έλεγε για χιονόπτωση από τα 500 μέτρα υψόμετρο και πάνω (εμείς εδώ είμαστε στα 280). Έτσι κολλάω στο τζάμι και περιμένω να χιονίσει. Ακυρώνω και την έξοδο μην και δεν μπορώ να γυρίσω σπίτι και περιμένω. Αλλά που..... Ήμαρτον η ΕΜΥ δεν πέφτει και ποτέ μέσα τώρα βρήκε να πέσει. Κυριακή ξυπνώντας το πρωί το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κολλήσω τη μούρη μου στο τζάμι και να δω πόσο χιόνι είχε έξω. Θα ήθελα πολύ εεεε??? Κυριακή μεσημέρι προς απόγευμα έχω απογοητευτεί εντελώς, αλλά δεν χάνω το κουράγιο μου, κοιτάω το meteo και νιώθω να χάνω τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου, "χιονόνερο ΜΟΝΟ". Και πλησιάζει αυτή η καταραμένη Δευτέρα και πλησιάζει και η ώρα που θα πρέπει να πάω στο γραφείο και έξω δεν έχει χιονίσει και δεν υπάρχει και περίπτωση να χιονίσει. Δευτέρα πρωί και κοιτάζω πονηρά έξω από το παράθυρο μου μπας και .... αλλά τίποτα. Ετοιμάζομαι και έρχομαι στο γραφείο, και κάνω ένα καφέ και κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω έναν ολόλαμπρό ήλιο και σκέφτομαι γιατί άραγε να μισώ τόσο πολύ τις Δευτέρες???

Χαμογελάστε είναι μεταδοτικό

Να πως μια "κακή" μέρα μπορεί να μετατραπεί σε υπέροχη.
Να πως μπορεί κάποιος να σου φτάξει τη διάθεση.
Πείτε μου τώρα εσείς αν μετά από τις παρακάτω φατσούλες η διάθεσή σας δεν έγινε καλύτερη.

2008

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους, με Υγεία, Χαρά και Ευτυχία.
2008 βήματα να μας οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο.