Brainstorming ...

Μελαγχολική μέρα η σημερινή ...
Τον τελευταίο καιρό έχω διάφορα πράγματα τα οποία βασανίζουν το μυαλό μου. Δεν ξέρω πραγματικά αν αυτά που με απασχολούν είναι σοβαρά ή όχι! (Το αυτοκολλητάκι μου λέει ότι σκέφτομαι πολύ εντοπίζω το πρόβλημα αλλά δεν κάνω κάτι για να το λύσω και με βασανίζει, λέει επίσης ότι μάλλον το προκαλώ αυτό στον εαυτό μου). Το θέμα είναι ότι με βασανίζουν οι σκέψεις μου και .... οι αυπνίες συνεχίζονται.

Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τα παρατήσω όλα (στην τύχη τους) και να την κάνω, να φύγω να χαθώ να εξαφανιστώ! Έτσι στην "ψύχρα" να τα παρατήσω όλα στη μέση και να φύγω. Να μην κάνω τίποτα από όσα σκέφτομαι, να μην σκέφτομαι τίτοτα γενικότερα, να ηρεμήσω ... Τι και αν με κόπο ήρθαν κάποια από αυτά, τι και αν είναι όνειρα κάποια άλλα. Τιποτα να μην μείνει τίποτα. Μη ρωτήσεις που θα πας και τι θα κάνεις! Δεν ξέρω που θέλω να πάω, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω. Τίποτα το ιδιαίτερο ουσιαστικά. Μου βγαίνει μια τρελλή άρνηση για όλα. Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω την ... τελευταία σελίδα του βιβλίου της ζωή μου για να ξέρω τι θα κάνω ή τι θα γίνει!
Ναι το ξέρω δεν είμαι πολύ καλά ... και σήμερα!!
Και η μιζέρια καλά κρατεί. :-(

Για μια ακόμη φορά με εκφράζει απόλυτα η εισαγωγή του "Thorn Birds" :
"Ο μύθος λέει για κάποιο πουλί που κελαηδάει μια μονάχα φορά στη ζωή του, πιο γλυκά από κάθε αλλο πλάσμα πάνω στη Γη. Από τη στιγμή που αφήνει τη φωλιά του, ψάχνει για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρεί. Και τότε, εκέι που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά, πάει και καρφώνεται στο πιο σουβλερό στο πιο μεγάλο αγκάθι. Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την ίδια του την αγωνία, για να ξεπεράσει με το κελάηδημά του τον κορυδαλλό και το αηδόνι. Ένας ύμνος θεσπέσιος, με τίμημα την ίδια του την ύπαρξη. Μα ο κόσμος όλος ησυχάζει ν' ακούσει κι ο Θεός χαμογελάει στους ουρανούς Του. Γιατί το άριστο αποχτιέται μόνο με μεγάλο πόνο...... Ή τουλάχιστον, έτσι λεεί ο μύθος.
(The Thorn Birds - Collen McCullough)"

Είπαμε ....
Αν δείτε τη Σμαρούλα σας παρακαλώ πείτε της οτι την ψάχνω ... απεγνωσμένα τον τελευταίο καιρό.

Σκόρπιες σκέψεις ....

Για άλλη μια φορά, για μια ακόμη μέρα σηκώθηκα νωρίς το πρωί για το γραφείο. Όσο ετοιμαζόμουν σκεφτόμουν πολύ έντονα (αν και πρωί) αλλη μια μέρα χωρίς νόημα, χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς να έχει κάτι ιδιαίτερο. Τον τελευταίο καιρό με πλημμυρίζουν τέτοιες σκέψεις, το θέμα είναι ότι δεν με πλημμυρίζουν μόνο εμένα αλλά τις μοιράζομαι και με κάποιους πολύ δικούς μου ανθρώπους. Και είναι σοβαρό το θέμα γιατί έτσι τους κουράζω και τους στεναχωρώ. Έτσι λοιπόν σήμερα (με την πάντα αυστηρή αυτολογοκρισία μου) λέω να γράψω πεντε πραγματάκια και εδώ.

Είναι πραγματικά πολύ περίεργο συναίσθημα να σκέφτεσαι ότι περνούν οι ώρες οι μέρες οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια της ζωής σου έτσι. Έτσι μέσα στη ρουτίνα, χωρίς να κάνεις κάτι ουσιαστικό, χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις, ή να μην μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις την κατάσταση αυτή.
Δεν μου αρέσει η μιζέρια καθόλου και το τελευταίο διάστημα έχω μιζεριάσει αφάνταστα. Άλλο η γκρίνια και το παράπονο και άλλο η μιζέρια. Βγάζω το χειρότερο εαυτό μου στους δικούς μου ανθρώπους στους πολύ κοντινούς μου και με ενοχλεί, και είμαι σίγουρη ότι ενοχλεί και αυτούς αλλά από υπομονή θέλετε να το πείτε, απο ενδιαφέρον, από αγάπη από ... και εγώ δεν ξέρω τι δεν με "ζορίζουν" και πολύ. Όσο δεν με ζορίζουν τόσο πιέζομαι εγώ και τόσο αισθάνομαι τύψεις. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει, να μην σε ζορίζουν και εσύ να πιέζεσαι.

Μου βγαίνει μια τρομερή ατονία και μια αδιαφορία για τα πάντα αλλά ταυτόχρονα ο εσωτερικός μου κόσμος βράζει, έχω τρομερή ένταση μέσα μου και μια απίστευτη τάση φυγής. Σε αυτό μπορεί βεβαίως βεβαίως να φταίει ο καιρός ( ο κακός μου ο καιρός μάλλον, αλλά τεσπα) αλλα είναι η εύκολη απάντηση στην ερώτηση "Τι έχεις ρε συ?" με την κλασσική απάντηση "Τι έχω, τίποτα δεν έχω. Ο καιρός θα φταίει, ή ο Ερμής που είναι ανάδρομος." Δεν θέλω να βγαίνω, δεν θέλω να πηγαίνω πουθενά, δεν θέλω να μιλάω σε κανένα (ισως πλην ελαχίστων εξαιρέσων, που και σε αυτές τις εξαιρέσεις τους ζαλίζω τον έρωτα), δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξενυχτάω και το μυαλό μου πλάθει σενάρια και ιστορίες τρέλλας. Δεν θέλω να βρίσκομαι με πολύ κόσμο και μου έρχεται κάποιες φορές να αρχίσω να φωνάζω εκεί μέσα στη μέση του δρόμου. Να βγάλω όλη την αρνητική μου ενέργεια ρε παιδί μου. Η πόλη με κουράζει με πνίγει με αγχώνει με ... σκοτώνει!!

Χμμμ κοίτα ποιός τα γράφει όλα αυτά!
Χμμμ κοίτα ποιός τα γράφει αυτά χωρίς πολύ λογοκρισία!!
Χμμμ κοίτα ποιός τα γράφει αυτά η Σμαρούλα που συνήθως γκρινιάζει και παραπονιέται αλλά πάντα γελάει και δεν μιζεριάζει ποτέ ... αν την δείτε πουθενά πέιτε της ότι την ψάχνω.

Δοκιμαστικό BlogPress

Ψάχνοντας στο Apple Store βρήκα μια καινούργια εφαρμογή για τον Μαύρο Ιππότη μου :-) . Αυτό λοιπόν είναι το πρώτο μου ποστάκι από το κινητούλι μου. ;-)


- Posted using BlogPress from my iPhone

Τσιφλίκι ....

Γενικά είμαι άνθρωπος με .... γαιδουρινή υπομονή και πολύ συγκαταβατική. Αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσουν και οι φίλοι μου (έτσι νομίζω τουλάχιστον :-) ). Εδώ και ένα χρόνο γράφω σε ένα φόρουμ (οπαδικό) και μέσα από αυτο το φόρουμ έχω κάνει τουλάχιστον μια πολύ καλή και δυνατή φιλία και έχω γνωρίσει κάποιους αξιόλογους ανθρώπους. Σε γενικές γραμμές τα πράγματα πήγαιναν μια χαρά έως ότου ξέσπασαν κάποιες εσωτερικές κόντρες και αψιμαχίες. Το φόρουμ χωρίστηκε σε δύο παρατάξεις και κάποιοι ακόμα και όταν πέρασε η ένταση δεν σταμάτησαν κα προκαλούν. Οι περισσότεροι είπαμε πάμε για μια νέα αρχή χωρίς κόντρες και εντάσεις αφού όλοι την ίδια "αρρωστια" είχαμε. Εδώ θα πρέπει να πω για μια ακόμη φορά οτι δεν μου αρέσουν οι καβγαδες, οι εντάσεις και οι φασαρίες και γι αυτό το λόγο κάνω και υπομονή. Τον τελευταίο καιρό είχα ξενερώσει πολύ με την όλη φάση στο φόρουμ και αυτό γιατί κατά καιρούς οι "γνωστοί" πάντα πόστερς προκαλούσαν χωρίς κανένα δισταγμό και χωρίς καμία αντίδαρση απο τους admins ή από τους mods αφού οι αδυναμίες δεν κρίβονται! Πρόκλητική η αδυναμία "μαζέματος" αυτών των πόστερς αλλα και πάλι εγώ έκανα υπομονή. Έγραφα αυτό που πάντα ήθελα σε κόσμια πλαίσια ίσως κάποιες φορές κάνοντας και πλάκα. Το ποτήρι ξεχείλησσε χτες! Σε γενικές γραμμές ο περισσότερος κόσμος συνήθως για να ελαφρύνει την κουβέντα το ρίχνει στην πλάκα και αρα στο οφ τόπικ. ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ κανόνας το οφ τόπικ! "Μην γράφετε οφ τόπικ". Σωστό σωστότατο να μην γράφουμε οφ τόπικ αλλά να μην γράφουν οφ τόπικ ΟΛΟΙ! Γιατι την ίδια στιγμή που γινόταν παρατήρηση για το οφ τόπικ σε κάποιους χρήστες κάποιος mod όχι απλά έκανε χιούμορ αλλά έγραφε και οφ τόπικ χωρίς να του γίνει καμία παρατήρηση. Άρα ναι δεν είναι ιδέα μου ότι το φόρουμ έχει γίνει τσιφλίκι. Δε λέω δικό τους το μαγαζί και κάνουν ότι θέλουν αλλά να κρατάμε και τα προσχήματα. Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να γράφω. Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να γράφω σε ένα χώρο που μέχρι πριν λίγο καιρό μπορούσες να έχει αντίθετη άποψη από κάποιον άλλο και να διαφωνείς σε κόσμια πλαίσια, ενώ τώρα θα πρέπει να έχεις την ίδια άποψη με τους "εκλεκτούς" ώστε να μην χαρακτηριστείς ως εμπαθής και οραματιστής!!

Αυτά για την ώρα... ;-)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη ...

Χωρίς ο Καβάφης να είναι ο αγαπημένος μου ποιητής η "Ιθάκη" είναι ένα ποίημα το οποίο με αγγίζει αφάνταστα. Κάθε φορά που το διαβάζω όλο και κάτι ... καινούργιο ανακαλύπτω ... Έτσι σήμερα είπα να το μοιραστώ μαζί σας....

ΙΘΑΚΗ (1911)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

...

Αν και ειχα σκοπό να ποστάρω ένα άλλο θεματάκι θα ποστάρω αυτό και δεν θα δώσω εξηγήσεις πολλές! Δεν θα δώσω εξήγηση καμία. Απλά κλείνω τα μάτια μου και ταξιδεύω με αυτό το κομμάτι το οποίο ταιριάζει πλεον απόλυτα με τη διάθεση μου....

Ελπίζω να φτιάξει σύντομα η διαθεσή μου γιατί αλλιώς προβλέπω πολύ μα πάρα πολύ γκρίνια. Πιο συχνά και πιό πολύ πλέον .... από αυτόν εδώ τον τόπο.

Ώρα για .... ποτό!

Ένα απο τα ωραιότερα τραγούδια τη μουσική του οποίου έγραψε ο Νίκος Κυπουργός είναι "Οι ιππόται πότε πότε". Έπεσε σήμερα στην ..... ακοή μου και είπα να το μοιραστώ μαζί σας!!

Όσο για τους στίχους .....

Οι ιππόται οι ιππόται
κουτσοπίναν πότε πότε
κι απ`το πότε πότε πότε
καταλήξαν όλοι πόται.

Οι ιππόται οι ιππόται
μα κανείς να μην το πει
γίναν πόται κι από τότε
όλοι ήτανε στουπί.

Αι ωραίαι δεσποσύναι
μπεκροπίναν και εκείναι
κι απ`το πίνε πίνε πίνε
δες πώς δες πώς δες πώς είναι.

Αι ωραίαι δεσποσύναι
μα κανείς να μην το πει
όλο πίνε πίνε πίνε
καταντούσανε στουπί.

Δεσποσύναι και ιππόται
μπεκροπίναν πότε πότε
κι απ`το πότε πότε πότε
καταντούσανε στουπί.

(Στίχοι: Σταμάτης Δαγδελένης και Μουσική: Νίκος Κυπουργός)