Colors ...

Μετά από πολλές μέρες μιζέριας και απίστευτης γκρίνιας, αισθάνομαι ότι ξημέρωσε μια καλύτερη μέρα! Δεν ξέρω αν φταίει η σημερινή ονομαστική γιορτή μου, δεν ξέρω αν .... ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, δεν ξέρω αν φταίει το καινούργιο λαπτοπάκι μου, αλλά σήμερα βλέπω φως στην άκρη του σκοτεινού μονοπατιού στο οποίο είχα μπει. Μάλλον βρίσκομαι κοντά στην έξοδο από την ... κρίση.
Σίγουρα όμως ξέρω ότι έχω δίπλα μου ανθρώπους οι οποίοι σημαίνουν πολλά πάρα πολλά για μένα! Ανθρώπους που με νοιάζονται και κάνουν τα πάντα για να βρω το χαμόγελό μου και πάλι. Ανθρώπους που θέλουν να με βλέπουν χαρούμενη. Αυτό δεν ξεπληρώνεται με τίποτα! Οτι ζήτησα το έχω και με το παραπάνω τη σημερινή μέρα.

Αυτά για την ώρα δεν γράφω κάτι άλλο για τώρα. Ίσως επανέλθω με post in a post αργότερα.
Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μου, που μου σταθήκατε και μου στέκεστε, μου με ανεχόσαστε και μου με ανέχεστε στα χειρότερα μου, στα πιο μίζερα μου, σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μου.

Θα προσπαθήσω να φτιάξω ακόμα περισσότερο τη μέρα μου και τη μέρα σας με ένα πολύ ωραίο κομμάτι.

p.s Θα στο πω άλλη μια φορά, ΕΣΥ και ... ΕΣΥ ήθελα να ήσουν η πρώτη μου ευχή σήμερα. ;-)

Μιζέρια ...

Αφού λοιπόν έχω μιζεριάζει απίστευτα τον τελευταίο καιρό θα προσπαθήσω σήμερα να "ορίσω" την μιζέρια. Θα προσπαθήσω να της δώσω "σαρκα και οστά" και να την χτυπήσω ... στη ρίζα της.

Το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή η μιζέρια χτυπάει την πόρτα όλων μας. Το θέμα είναι αν τελικά την αφήσουμε να μπει κατά πόσο είμαστε καλοί ... οικοδεσπότες ή είμαστε "αγενείς". Κατά πόσο θα την αφήσουμε να μας επηρεάσει, κατά πόσο θα την αφήσουμε να μας "αλλοιώσει", να επηρεάσει τις "σχέσεις" μας και κατά πόσο είμαστε σε θέση να ανοίξουμε την πόρτα και να την ... πετάξουμε έξω. Η μιζέρια λοιπόν μπορεί να σε οδηγήσει από το χειρότερο άκρο στο ιδανικό. Από την απόλυτη δημιουργηκότητα (σε μένα δεν παίζει αυτό το σενάριο, από την στιγμή που έχω την .... απόλυτη άρνηση για όλα), στην κατάθλιψη (εδώ κάπου είμαστε τι τελευταιες μέρες) μέχρι και το θάνατο (no comment). Εννοείται πως δεν μιλάμε για τη μιζέρια που έχουν κάποιοι μόνο και μόνο για να τυγχάνουν "καλύτερης" αντιμετώπισης από τους γύρω τους. Μιλάμε για την "φυσιολογικη" (αν μπορεί να υπάρξει τέτοιος όρος) μιζέρια που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας όταν για παράδειγμα χάσουμε μια καλή ευκαιρία στη δουλειά μας, όταν δεν γράψουμε καλά στις εξετάσεις στο πανεπιστήμιο κ.τ.λ., μιλάμε δηλαδή για "απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον και συνθήκες". Έτσι λοιπόν ο καθένας μας έχει "δικαίωμα" ελάχιστες φορές στη ζωή του να μιζεριάσει. Να σε πάρει από κάτω, να πιάσεις πάτο, να κάνεις ότι βλακεία σου έρθει στο κεφάλι και να ξαναβγείς στην επιφάνεια. Συνήθως, και μάλλον αυτο ειναι το ιδανικό, κρατάς τη μιζέρια σου για την δικιά σου και μόνο πάρτη, δεν χαλάς τους άλλους ούτε το βροντοφωνάζεις. Υπάρχουν και εξαιρέσεις που ίσως χρειάζεσαι ένα σοκ να σε ταρακουνήσει και γι αυτό το λόγο τη μοιράζεσαι με άλλους. Είναι φορές που προσπαθείς από μόνος/η να βγείς από την άθλια αυτή κατάσταση και δεν μπορείς!!

Στην πραγματικότητα είναι ένα πάρα πολύ άσχημο συναίσθημα, σε κάνει .... Προμηθέα! Σου τρώει τα σωθηκά σου! Σε καταστρέφει. Όσο δεν την αντιμετωπίζεις τόσο αντριώνει τόσο σε κυριεύει τόσο σε καταστρέφει. Το χειρότερο είναι να την συνηθίσεις και να την αποδεχτείς. Να πιστέψεις πως ότι ήταν να παει στραβά πήγε και δεν εχει επιστροφή, όλα γίνονται χειρότερα ώρα με την ώρα μέρα με τη μέρα. Να εφαρμόσεις από μόνος/η σου όλους τους νόμους του Μέρφυ και να περιμένεις τα χειρότερα.

Τι μπορείς άραγε να κάνεις για να ξεφύγεις από αυτή την κατάσταση? Να πιείς όλο το Βόσπορο (δεν βοηθάει και πολύ εε?? , ασε που θα βάλεις και άλλο επιπλέον βάρος), να αρχίσεις το κάπνισμα (και αφού θα έχεις καπνίσει κανα δυο τρία τέσσερα λιβαδια απο Old Holborn να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου στο τένις), να το ρίξεις στα γλυκά (και πάλι όμως έχεις αποτέλεσμα την αύξηση του σωματικού βάρους το οποίο μπορεί και να έχει τα ακριβώς ανάποδα αποτελέσματα στην καταπολέμιση της μιζέριας), να κλαις να βγάλεις όλη τη στεναχώρια και το "ουφ" που έχεις μέσα σου, να κοιμάσαι όσο περισσότερο μπορείς (αν μπορείς να κοιμάσαι).
Ότι και να κάνεις πάντως κάντο με αξιοπρέπεια, δεν χρειάζεται να ξεφτυλίζεσαι. (Ακούς Σμαρούλα??)

Τελικά πρέπει να ψάξεις βαθύτερα μέσα σου και να δεις ότι πάντα υπάρχει μια σπίθα! Πάντα θα υπάρχει και θα είναι αυτή που θα ανάψει τη φωτιά ... της ζωής σου και πάλι. Θα σηκωθείς ένα ωραίο πρωί και θα δείς τη μέρα με διαφορετικό μάτι. Θα ρουφήξεις και την πιο μικρή σταγόνα χαράς που μπορείς να βρεις σε μια βροχερή μέρα (σαν τη σημερινή).

Cry cry cry ... don't let your hopes die.

Καταπληκτικό τραγούδι ... ;-)

Deep inside, you cry cry cry
Don’t let your hopes,die die die

Brainstorming ...

Μελαγχολική μέρα η σημερινή ...
Τον τελευταίο καιρό έχω διάφορα πράγματα τα οποία βασανίζουν το μυαλό μου. Δεν ξέρω πραγματικά αν αυτά που με απασχολούν είναι σοβαρά ή όχι! (Το αυτοκολλητάκι μου λέει ότι σκέφτομαι πολύ εντοπίζω το πρόβλημα αλλά δεν κάνω κάτι για να το λύσω και με βασανίζει, λέει επίσης ότι μάλλον το προκαλώ αυτό στον εαυτό μου). Το θέμα είναι ότι με βασανίζουν οι σκέψεις μου και .... οι αυπνίες συνεχίζονται.

Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τα παρατήσω όλα (στην τύχη τους) και να την κάνω, να φύγω να χαθώ να εξαφανιστώ! Έτσι στην "ψύχρα" να τα παρατήσω όλα στη μέση και να φύγω. Να μην κάνω τίποτα από όσα σκέφτομαι, να μην σκέφτομαι τίτοτα γενικότερα, να ηρεμήσω ... Τι και αν με κόπο ήρθαν κάποια από αυτά, τι και αν είναι όνειρα κάποια άλλα. Τιποτα να μην μείνει τίποτα. Μη ρωτήσεις που θα πας και τι θα κάνεις! Δεν ξέρω που θέλω να πάω, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω. Τίποτα το ιδιαίτερο ουσιαστικά. Μου βγαίνει μια τρελλή άρνηση για όλα. Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω την ... τελευταία σελίδα του βιβλίου της ζωή μου για να ξέρω τι θα κάνω ή τι θα γίνει!
Ναι το ξέρω δεν είμαι πολύ καλά ... και σήμερα!!
Και η μιζέρια καλά κρατεί. :-(

Για μια ακόμη φορά με εκφράζει απόλυτα η εισαγωγή του "Thorn Birds" :
"Ο μύθος λέει για κάποιο πουλί που κελαηδάει μια μονάχα φορά στη ζωή του, πιο γλυκά από κάθε αλλο πλάσμα πάνω στη Γη. Από τη στιγμή που αφήνει τη φωλιά του, ψάχνει για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρεί. Και τότε, εκέι που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά, πάει και καρφώνεται στο πιο σουβλερό στο πιο μεγάλο αγκάθι. Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την ίδια του την αγωνία, για να ξεπεράσει με το κελάηδημά του τον κορυδαλλό και το αηδόνι. Ένας ύμνος θεσπέσιος, με τίμημα την ίδια του την ύπαρξη. Μα ο κόσμος όλος ησυχάζει ν' ακούσει κι ο Θεός χαμογελάει στους ουρανούς Του. Γιατί το άριστο αποχτιέται μόνο με μεγάλο πόνο...... Ή τουλάχιστον, έτσι λεεί ο μύθος.
(The Thorn Birds - Collen McCullough)"

Είπαμε ....
Αν δείτε τη Σμαρούλα σας παρακαλώ πείτε της οτι την ψάχνω ... απεγνωσμένα τον τελευταίο καιρό.

Σκόρπιες σκέψεις ....

Για άλλη μια φορά, για μια ακόμη μέρα σηκώθηκα νωρίς το πρωί για το γραφείο. Όσο ετοιμαζόμουν σκεφτόμουν πολύ έντονα (αν και πρωί) αλλη μια μέρα χωρίς νόημα, χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς να έχει κάτι ιδιαίτερο. Τον τελευταίο καιρό με πλημμυρίζουν τέτοιες σκέψεις, το θέμα είναι ότι δεν με πλημμυρίζουν μόνο εμένα αλλά τις μοιράζομαι και με κάποιους πολύ δικούς μου ανθρώπους. Και είναι σοβαρό το θέμα γιατί έτσι τους κουράζω και τους στεναχωρώ. Έτσι λοιπόν σήμερα (με την πάντα αυστηρή αυτολογοκρισία μου) λέω να γράψω πεντε πραγματάκια και εδώ.

Είναι πραγματικά πολύ περίεργο συναίσθημα να σκέφτεσαι ότι περνούν οι ώρες οι μέρες οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια της ζωής σου έτσι. Έτσι μέσα στη ρουτίνα, χωρίς να κάνεις κάτι ουσιαστικό, χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις, ή να μην μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις την κατάσταση αυτή.
Δεν μου αρέσει η μιζέρια καθόλου και το τελευταίο διάστημα έχω μιζεριάσει αφάνταστα. Άλλο η γκρίνια και το παράπονο και άλλο η μιζέρια. Βγάζω το χειρότερο εαυτό μου στους δικούς μου ανθρώπους στους πολύ κοντινούς μου και με ενοχλεί, και είμαι σίγουρη ότι ενοχλεί και αυτούς αλλά από υπομονή θέλετε να το πείτε, απο ενδιαφέρον, από αγάπη από ... και εγώ δεν ξέρω τι δεν με "ζορίζουν" και πολύ. Όσο δεν με ζορίζουν τόσο πιέζομαι εγώ και τόσο αισθάνομαι τύψεις. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει, να μην σε ζορίζουν και εσύ να πιέζεσαι.

Μου βγαίνει μια τρομερή ατονία και μια αδιαφορία για τα πάντα αλλά ταυτόχρονα ο εσωτερικός μου κόσμος βράζει, έχω τρομερή ένταση μέσα μου και μια απίστευτη τάση φυγής. Σε αυτό μπορεί βεβαίως βεβαίως να φταίει ο καιρός ( ο κακός μου ο καιρός μάλλον, αλλά τεσπα) αλλα είναι η εύκολη απάντηση στην ερώτηση "Τι έχεις ρε συ?" με την κλασσική απάντηση "Τι έχω, τίποτα δεν έχω. Ο καιρός θα φταίει, ή ο Ερμής που είναι ανάδρομος." Δεν θέλω να βγαίνω, δεν θέλω να πηγαίνω πουθενά, δεν θέλω να μιλάω σε κανένα (ισως πλην ελαχίστων εξαιρέσων, που και σε αυτές τις εξαιρέσεις τους ζαλίζω τον έρωτα), δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξενυχτάω και το μυαλό μου πλάθει σενάρια και ιστορίες τρέλλας. Δεν θέλω να βρίσκομαι με πολύ κόσμο και μου έρχεται κάποιες φορές να αρχίσω να φωνάζω εκεί μέσα στη μέση του δρόμου. Να βγάλω όλη την αρνητική μου ενέργεια ρε παιδί μου. Η πόλη με κουράζει με πνίγει με αγχώνει με ... σκοτώνει!!

Χμμμ κοίτα ποιός τα γράφει όλα αυτά!
Χμμμ κοίτα ποιός τα γράφει αυτά χωρίς πολύ λογοκρισία!!
Χμμμ κοίτα ποιός τα γράφει αυτά η Σμαρούλα που συνήθως γκρινιάζει και παραπονιέται αλλά πάντα γελάει και δεν μιζεριάζει ποτέ ... αν την δείτε πουθενά πέιτε της ότι την ψάχνω.

Δοκιμαστικό BlogPress

Ψάχνοντας στο Apple Store βρήκα μια καινούργια εφαρμογή για τον Μαύρο Ιππότη μου :-) . Αυτό λοιπόν είναι το πρώτο μου ποστάκι από το κινητούλι μου. ;-)


- Posted using BlogPress from my iPhone

Τσιφλίκι ....

Γενικά είμαι άνθρωπος με .... γαιδουρινή υπομονή και πολύ συγκαταβατική. Αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσουν και οι φίλοι μου (έτσι νομίζω τουλάχιστον :-) ). Εδώ και ένα χρόνο γράφω σε ένα φόρουμ (οπαδικό) και μέσα από αυτο το φόρουμ έχω κάνει τουλάχιστον μια πολύ καλή και δυνατή φιλία και έχω γνωρίσει κάποιους αξιόλογους ανθρώπους. Σε γενικές γραμμές τα πράγματα πήγαιναν μια χαρά έως ότου ξέσπασαν κάποιες εσωτερικές κόντρες και αψιμαχίες. Το φόρουμ χωρίστηκε σε δύο παρατάξεις και κάποιοι ακόμα και όταν πέρασε η ένταση δεν σταμάτησαν κα προκαλούν. Οι περισσότεροι είπαμε πάμε για μια νέα αρχή χωρίς κόντρες και εντάσεις αφού όλοι την ίδια "αρρωστια" είχαμε. Εδώ θα πρέπει να πω για μια ακόμη φορά οτι δεν μου αρέσουν οι καβγαδες, οι εντάσεις και οι φασαρίες και γι αυτό το λόγο κάνω και υπομονή. Τον τελευταίο καιρό είχα ξενερώσει πολύ με την όλη φάση στο φόρουμ και αυτό γιατί κατά καιρούς οι "γνωστοί" πάντα πόστερς προκαλούσαν χωρίς κανένα δισταγμό και χωρίς καμία αντίδαρση απο τους admins ή από τους mods αφού οι αδυναμίες δεν κρίβονται! Πρόκλητική η αδυναμία "μαζέματος" αυτών των πόστερς αλλα και πάλι εγώ έκανα υπομονή. Έγραφα αυτό που πάντα ήθελα σε κόσμια πλαίσια ίσως κάποιες φορές κάνοντας και πλάκα. Το ποτήρι ξεχείλησσε χτες! Σε γενικές γραμμές ο περισσότερος κόσμος συνήθως για να ελαφρύνει την κουβέντα το ρίχνει στην πλάκα και αρα στο οφ τόπικ. ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ κανόνας το οφ τόπικ! "Μην γράφετε οφ τόπικ". Σωστό σωστότατο να μην γράφουμε οφ τόπικ αλλά να μην γράφουν οφ τόπικ ΟΛΟΙ! Γιατι την ίδια στιγμή που γινόταν παρατήρηση για το οφ τόπικ σε κάποιους χρήστες κάποιος mod όχι απλά έκανε χιούμορ αλλά έγραφε και οφ τόπικ χωρίς να του γίνει καμία παρατήρηση. Άρα ναι δεν είναι ιδέα μου ότι το φόρουμ έχει γίνει τσιφλίκι. Δε λέω δικό τους το μαγαζί και κάνουν ότι θέλουν αλλά να κρατάμε και τα προσχήματα. Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να γράφω. Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να γράφω σε ένα χώρο που μέχρι πριν λίγο καιρό μπορούσες να έχει αντίθετη άποψη από κάποιον άλλο και να διαφωνείς σε κόσμια πλαίσια, ενώ τώρα θα πρέπει να έχεις την ίδια άποψη με τους "εκλεκτούς" ώστε να μην χαρακτηριστείς ως εμπαθής και οραματιστής!!

Αυτά για την ώρα... ;-)