Λείπεις ...

Σχεδόν 5 μήνες έχουν περάσει και όμως λείπεις πολύ.

Ξερεις πήγαμε στον αγώνα που πηγαίναμε μαζί κάθε χρόνο με την αδερφή σου και μονο για σένα λεγαμε. 

Πόση δύναμη και ήθος δίδαξες λίγο πριν το τέλος.

Λέγαμε που δεν μπορέσαμε να παμε μαζί στο αγαπημένο σου Παρίσι αλλά ρε ζαβολιάρα μου είχες υποσχεθεί πως θα έρθεις την επομένη που θα έιμαι εκεί λόγω δουλειάς.

 Την έκανες πολύ νωρίς!

Μας την έκανες πολύ νωρίς!

Λείπεις να ξέρεις ...

Μου λείπεις πολύ να ξέρεις ...

Θυμάμαι ...

Κοίτα να δεις τι μου ήρθε Παρασκευή απόγευμα. Πολύ αγαπημένο τραγούδι!

Αντε και καλό ΣΚ να έχουμε.

 

Μη δίνεις σημασία ...

Ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο σαν ένα εντελώς κενό βιβλίο και χωρίς να ξέρουμε τι θα συναντήσουμε εκεί έξω. Ισως και να νομιζουμε πως όλα είναι όμορφα αγγελικά πλασμένα πως αποδίδεται δικαιοσύνη σε ότι κάνουμε και όλοι είναι καλοί και ευγενικοί απέναντι στον συνάνθρωπό τους. Τελικά αυτό που αντιμετωπίζουμε έιναι τελέιως διαφορετικό από που πιστεύαμε ή θα θέλαμε. Έτσι απλά μετά από μία περίοδο με αρκετό δράμα στη ζωή σου βλέπεις πως ανησυχείς για τους πάντες και για τα πάντα και τελικά καταλαβαίνεις πως πρέπει να είσαι και λιγάκι :" Do not give a f*ck about it " που λένε και στο χωριό μου. Σε αυτή λοιπόν την προσπάθεια να κάνεις καλύτερο τον κόσμο να είναι όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι το μόνο που καταφέρνεις είναι να κάνεις χειρότερη τη δικιά σου ζωή από ότι είναι. Μην ξεχνάς η ζωή μας είναι αυτό ακριβώς που την κάναμε. Επομένως σαν ώριμος ενήλικας θα πρέπει να μη δίνεις σημασία (αυτό το do not give a f*ck που λέγαμε ) σε κάποια πράγματα.

Μη σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι για σένα και ακόμα περισσότερο τι σκεφτονται για σένα.

Με αυτό τον τρόπο ανησυχεις για το τι θα πουν για σενα οι άλλοι και έτσι ουσιαστικά ζεις τη ζωή σου γι αυτους. Σε νοιάζει πολύ το image σου και πως σε κρίνουν. Να θυμάσαι ο κόσμος πάντα θα κρίνει!

Να είσαι σωστός συνέχεια.

Πρέπει να καταλάβεις πως δεν γίνεται να έχεις πάντα και για τα πάντα δίκαιο. Ο καθένας μας έχει τις ιδέες τους και τις αντιλήψεις του. Αυτό που είναι νορμαλ για μένα μπορεί να είναι χάος για σένα.

Να μη δίνεις σημασία για το αν φορας 12ποντα τακούνια ή αθλητικά.

Μη σε νοιαζει ειναι το στύλ σου και έιναι δικό σου όπως και όποιο και να είναι για σένα θα είναι μια έξοδος Παρασκευη βράδυ.

Το παρελθόν.

Το τι έχει γίνει στο παρελθόν εντάξει μπορεί να άργησε να ξεχαστεί, αλλά πάει ΤΕΛΕΙΩΣΕ!! Δεν μπορείς να το αλλαξεις χάνεις άδικα το χρόνο σου. Επικεντρώσου στο παρόν και προσπαθησε να το κάνεις όσο καλύτερο γίνεται!

Μη ασχολεισαι με τα  κουτσομπολιά.

Αγάπα τη ζωή σου και δούλεψε σκληρά γι αυτα που επιθυμείς. Να κουτσομπολεύεις κάποιον είναι παιδιάστικο, μη σπαταλάς τη ζωή σου στο να μισείς κάποιον.

Μην ασχολείσαι με την αποδοχή των άλλων.

Είναι πολυ ωραίο να θέλεις τη συμβουλή κάποιου αλλα ποτέ μην κάνεις το λάθος να ρωτήσεις για την αποδοχή του, είναι σα να επιζητας την απόρριψη. Είναι η ζωή σου και πάρτη στα χέρια σου!

Μη σε νοιάζει η αποτυχία.

Είναι δύσκολες οι αποτυχίες, αλλά πρέπει να μαθαίνεις μέσα από αυτές. Μια αποτυχία είναι απλά κάτι που πρέπει να μάθουμε.

Οι τοξικοί άνθρωποι.

Ότι και να κάνεις φρόντισε να έχεις οχυρώσει καλά τη ζωή σου. Μη δλινεις την παραμικρή σημασία σε αυτα τα "βαμπιρ" που σου ρουφάνε την ένεργεια. Άφησε τους στην μιζέρια τους.

Μη μετανιώνεις για οτι έκανες.

Μάθε να αποδέχεσαι ότι έχεις κάνει. Ήταν απόφασή σου και θα πρέπει να δέιξεις υπευθυνότητα γι αυτην. Μην έχεις ενδιασμούς και μετανιώνεις, το παρελθόν πέρασε και έιναι στα χέρια σου να μάθεις από αυτό και να συνεχίσεις τη ζωή σου.

Time flies ...

Πρώτη φορά που πέρασαν 3 χρονια + για να γράψω κατι. 3 χρόνια με τεράστιες αλλαγές και μια ακόμια πιο τεράστια αναπάντεχη απώλεια. Μια απώλεια η οποία με συγκλόνισε. Άλλαξε πλεόν τη ζωή μου αλλά κυρίως τον τρόπο σκέψης μου. Μια απώλεια η οποία νομίζω πως το σημάδι που άφησε στην καρδιά μου αλλά  και στην ψυχή μου θα μείνει ανεξίτηλο. Πήρα μαθήματα ζωής και πίστης, δύναμης και κουράγιου, αξιοπρέπειας και μάχης. Λείπεις ... μόνο αυτό θα γράψω, τα άλλα τα ήξερες και δεν χρειάζεται να τα γράψω. Με άλλαξες με δυνάμωσες και με έμαθες να χαμογελάω και να γελάω με την καρδιά μου. Να απολαμβάνω κάθε στιγμή στη ζωή και να μη το βάζω κάτω με τίποτα και για τίποτα. Πλέον μπορώ να δίνω αξία στα σημαντικά και μόνο σε αυτά, να μην αναλωνομαι σε ανούσιες σκέψεις και εύκολα να μπορώ να βγάζω από τη ζωή μου οτιδήποτε και οποιονδήποτε με γεμίζει τοξικότητα. Master ζωης αυτά τα 3 χρόνια. 

Να προσέχετε τους εαυτού σας της ζωή και την υγεία σας. Αυτό ειναι το σημαντικότερο!

Σας φιλώ στα μούτρα θα προσπαθήσω να τα λέμε πιο συχνά.

Παει καιρος ...

Σχεδόν ένας χρονος περασε από την τελευταία μου ανάρτηση. Πόσα πολλά πράγματα άλλαξαν. Πόσο άλλαξα εγώ και πόσο άλλαξαν οι γύρω μου. Είναι εντυπωσιακό να παρατηρείς με την ταχύτητα με την οποία εξελίσεται η ζωή μας. Γενικά το 14 δεν μπορείς να πεις πως ηταν από τις καλυτερες χρονιές. Δεν ηταν λόγω απωλειών κυρίως. Δυστυχως μετρησε 3 πολυ σημαντικές απωλειες. Και η μια απο αυτές ήρθε σα λύτρωση ενός μαρτυρίου οι άλλες δύο και ξαφνικές και κυρίως αναπαντεχες ήταν. Υπηρξε και αλλο γεγονος που με ταρακούνησε όσο τίποτε άλλο, αλλα αυτο το κραταω για μενα. Πραγματικά τετοιες καταστάσεις σε κάνουν να εκτιμάς ακόμα περισσότερο αυτά που έχεις και κυρίως να εκτιμάς την καθημερινότητα σου. Γιατι τα θυμήθικα αυτα θα μου πεις. Την Κυριακή αυτη γίνεται χρόνος για τη μια απο τις 3 απωλειες που λέγαμε. Όμως η ζωη φτιάχνει τα καλύτερα σενάρια. Κυριακή πρεπει να ειμαι σε ενα ετησιο μνημόσυνο και Δευτερα να είμαι σε γάμο. Πραγματικα ο κυκλος της ζωής μεσα σε 24 ώρες. Προσπαθώ πολλές φορές να κάτσω να γραψω. Έχω τόσα πολλά να γράψω και να τα βγάλω από μέσα όμως κάτι με κρατάει. Περιέργο πράγμα... Περιεργο για έναν ανθρωπο σαν και μενα που είμαι της λογικής κανένα χαρτί δεν πρεπει και δεν μπορει να μεινει λευκο, κατ' επεκταση και κανενα notepad word e.t.c δεν πρεπει να μενει λευκο. Όμως μερικές φορες η σιωπή ειναι πολύ σημαντικότερη και πιο δυνατη από οποιαδήποτε μορφή έκφρασης, είτε μιλαμε για προσφορικο λόγο είτε για γραπτό λόγο. Η σιωπή και η αποχή αν θες κανουν ακόμα πιο εκκωφαντικό θόρυβο. Δεν σου υπόσχομαι πως θα γραφω συνεχεια. Θα προσπαθήσω να κραταω μια τάξη και ένα ρυθμό. Το σιγουρο ειναι πως δεν σε ξεχνάω. Διαβαζοντας σημερα στο γραφειο άκουσα κατι μου θυμησε τα πηγαινελα μου στο Μοναχο. Ομορφες εποχες .... Ακου το αυτο ειναι 

 

Ειμαι ακομα εδω ...

Ενταξει ειπαμε δεν θελω να γκρινιαζω και προσπαθω να μην γκρινιαζω και πολυ. Αλλα το φετινο δεν εχει τελειωμο. Απο κρυωμα σε κρυωμα και απο φαρμακα σε αλλα φαρμακα! Ημαρτον! Πρεπει να αρχισω βιταμινες δεν παει αλλο. Μετα απο το τελευταιο κρυωμα (δεν ξερω αν υφισταται κρυωμα, ενας συναδελφος στο γραφειο λεει πως δεν υπαρχουν κρυωματα, ολα ιωσεις ειναι κοινως μικρες λοιμωξεις του αναπνευστικου συνηθως) το οποιο κρατησε αρκετα ισως και 10 μερες δεν προλαβα να πω Δοξα τω Θεω και παλι ειμαι στο βοηθα Παναγια Μου. Τρομερη φαγουρα στα ματια, κοκκινα σα τη φωτια και απο το τριψε τριψε και ξηροδερμια. Διαγνωση (οχι δικια μου αλλα του οφθαλμιατρου)... επιπεφυκιτιδα και κολλυριο για μια βδομαδα. Ναι δε με χαλασε το ξερω ...

Δεν εχει μπει καλα το 14 το λεω και θα το λεω. Ας σταματησουν ολα εδω οχι αλλες αρρωστιες ... οχι αλλα ασχημα νεα.

Υ.Γ. Αχ ρε Καλη εκει απο το συνεφακι που κανεις το τσιγαρο σου πες μου ποιος θα μας πηγαινει για μπανιο τωρα???  

Πάνε 3 μηνες ...

Πέρασαν σχεδόν 3 μήνες από την τελευταία μου εμφάνιση ... σε αυτή εδω τη γωνιά. 3 μήνες οι οποίοι μάλλον ήταν δύσκολοι αφού κατάφερα και αρρώστησα 4 φορες. Η τελευταία και πιο βαρβάτη φορά ήταν πριν απο 15 μέρες. Ίσως το χειρότερο κρύωμα που είχα τα τελευταία χρόνια. Επί πέντε μέρες είχα από 39,2 έως 39,6 πυρετό τον οποίο κατάφερνα να κατεβάζω μέχρι το 38 και μετά πάλι προς τη δόξα τραβούσε. Δεν θυμάμαι βασικά να έχω τόοοοσο υψηλό πυρετό συνεχόμενα. Πονούσε όλο το κορμί μου λες και είχα φάει ξύλο από 10 μπράβους, καταρροή αλλά και βήχα. Πήγα στο γιατρό μου έδω φάρμακα αλλά όχι αντιβίωση, με πείραξαν, μου τα έκοψε και μου έδωσε και αντιβίωση (για 4η φορα μεσα σε 3 μήνες, έτσι για να μη χαλάσουμε το σερι ντε). Το αποκορύφωμα ήταν πριν από μία εβδομάδα και μετά από συνεχόμενες κρίσεις βήχα αναγκάστηκα να πάω στο νοσοκομείο (για να τσεκαρω μηπως ηταν και Η1Ν1, ευτυχως οχι) με αποτέλεσμα την κορτιζόνη. Μέχρι και σήμερα που γράφω δεν είμαι τελείως καλά. Εξακολουθώ να βήχω όχι σαν ... γαιδουρι (συγνωμη από τα συμπαθή τετραποδα) και είμαι βραχνιασμένη. Το δούλεμα στο γραφείο πάει σύννεφο ( τι για ραδιοφωνικες εκπομπες μου λενε, τι για ροζ τηλέφωνα και πόσα ακόμα), μέχρι και οι συγγενείς δε με γνωρίζουν στο τηλεφωνο έτσι όπως μιλάω. Κορυφαίο σκηνικό με τον θείο μου ο οποίος μόλις σήκωσα το τηλέφωνο και του μίλησα μου είπε γεμάτος ενοχές "συγνώμη για την ενόχληση, μάλλον έκανα λάθος ..." . Ο γιατρός είπε πως πλεον ειναι καταβεβλημένος ο οργανισμός μου και οτι κυκλοφορεί το αρπάζω εύκολα. Να φυγει λοιπόν ο χειμώνας να συνέλθω λιγακι γιατι δεν πάει άλλο έχω κουραστεί πάρα πολύ. Έχω κουραστει αλλά και έχω κουράσει και τους γύρω μου. 'Εχει πέσει η διάθεση μου και δεν έχω όρεξη για τίποτα. Μόνο να κοιμάμαι θέλω. Αυτα για την ώρα δεν έχω και πολυ όρεξη να γραψω άλλα, κυρίως γιατί και πάλι νιώθω πολύ κουρασμένη. Σε αφήνω για την ώρα μπλογκακι μου να .... ακουσεις και εσύ δύο πολύ αγαπημένα μου τραγούδια!